به جای بوسیدن میگزن.

به جای لمس کردن ضربه میزنن.

و یا خیلی راحت بخاطر عشق بد میشن یا کاملا یکنواخت.

واسه همینه که مردم از عشق اجتناب میکنن و به جاش میرن سراغ عصبانیت.

چون این احساسات بر عکس عشق همیشه حاضر و آماده هستن.

 و البته بعضی وقتا بدون دونستن همه حقیقت قضاوت میکنن.

خشم حتی وقتی دلیلی واسه بودنش وجود نداره میتونه تو را عوض کنه و تو را تبدیل به چیزی بکنه که واقعا نیستی.

بنابراین عصبانیت در اوج خودش چیزی نیست جز همونی که بهش تبدیل شدی.

به امید اینکه یه نفر یه روزی بلند بشه و بفهمه که نباید از سفر بترسه

بدونه که حقیقت را نمیشه هیچوقت بطور کامل فهمید و اینکه عصبانیت مثل قد کشیدن ممکنه کند و تند بشه و اگه به موقع متوجه اش بشیم میتونه این فرصت را در اختیار ما بگذاره که دوباره خودمون را پیدا کنیم.

راستی فیلم "اوج عصبانیت" با هنرنمائی هنرپیشه مورد علاقه من "کوین کاستنر"و "جوان آلن" در مورد مادری به همراه چهار دخترشه که به باور اینکه همسرش اونها را ترک کرده روزگار سختی را میگذرونه 

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

.

.

.